Mohanprabu (மோகன் பிரபு)

 பார்த்ததில் மிகவும் ரசித்தது – 178

ஹாரர் படங்களோட வெற்றியே அவங்க நம்மை அந்த திகிலோடவே படம் துவக்கத்தில் இருந்து இறுதிவரை வெச்சி இருக்காங்களா அப்படிங்கறது மட்டும்தான். லாஜிக் கதையோட ஓரளவு பொருந்தி வந்தாகூட போதும். இங்க இந்த போஸ்டர்ல மணிக்கட்டோடு பைபரில் செய்யப்பட்ட அந்த கைதான் கதையோட முக்கிய பாத்திரம்.

வீக்எண்ட்ல் நண்பர்கள் ஒன்று கூடும் சந்தோஷ தருணங்களில் அவங்களோட முக்கிய விளையாட்டே இந்த கையை வெச்சிதான். ஒரு டேபிளில் அந்த கையை நிறுத்திவெச்சி எதிரில் அமர்ந்திருக்கும் நபர் இந்த கையோடு அவரோட கையை பொருத்தி சொல்ல வேண்டியது “டாக் டூ மீ” மட்டுமே. பின்னால நடப்பது எல்லாமே அதகளம்தான்.

ஒரு சில நிமிட அந்த எக்ஸ்சைட்மெண்ட்டுகாக வரிசையா அந்த கேங்ல இருக்கும் எல்லோருமே விளையாட போக, இறுதியா கதையோட முக்கிய பாத்திரத்தோட தம்பியை வெச்சி முயற்சி பண்றாங்க. அங்க அடுத்த கட்டத்துக்கு போற கதை கடைசி வரை கொஞ்சம் திகில்லயே நம்மள வெச்சி இருக்காங்க. இதோட முக்கிய விதியே அதிகபட்சம் 90 வினாடிகளுக்கு உள்ள அந்த கையை பிடிச்சி இருக்கறவங்களை விடுவிச்சிடனும் அவ்ளோதான்.

ஏன்னா, அந்த கையை பிடிச்சவங்க அவங்களா தானா அதை விடுவிக்க முடியாது. இந்த வகையறா கதைகள் நம்மை கட்டிபோட பெரிய காரணமே படத்தோட டெக்னிகல் பக்கம்தான். ரொம்ப சரியா எதுமட்டும் வேணுமோ அதுல ஒரு ப்ரேம் கூட அதிகமா இல்லாத எடிட்டிங். அப்பறம் சவுண்ட் டிசைன் பேசும் தோணி அதுக்கான வால்யூம் முதல் பொருட்களோட அசைவுகள் வரை அட்டகாச அவுட்புட் கொடுத்து இருக்காங்க.   

பார்த்ததில் மிகவும் ரசித்தது – 177.

Gran Turismo 1997-ல் வெளியாகி உலகம் முழுக்க மிக பிரபலமான கார் ரேசிங் கேம். இந்த வீடியோ கேமை மைய்யபடுத்தி எடுக்கப்பட்ட சரியான படம்.  விளையாட்டை மையபடுத்தி எடுக்கபடும் எந்த படத்திற்கும் அடிப்படை விதி ஒன்றுதான். இந்த விதிகளுக்குள் மட்டுமே எடுக்கபட்டிருந்தாலும் இந்த படம் நமக்கு தனித்து தெரியும்.  

ஒரு முக்கியமான பந்தயம் அதில் முதல் நான்கு இடங்களுக்குள் வந்தால் மட்டுமே சர்வதேச ரேசருக்கான லைசன்ஸ் கிடைக்கும். என்னதான் வீடியோ கேம்ல இதே லேப்பில் பல நூறு முறை விளையாடி இருந்தாலும், நிஜத்தில் அவனால் பத்து இடங்களுக்குளே கண்டிப்பாக வரஇயலாத சூழலை சில நிமிடங்களில் பந்தயம் முடியும் முன்னமே உணர்கிறான். சிறுவயது முதல் தனக்கான மொத்த நேரத்தையும் அவன் செலவு செய்தது இந்த விளையாட்டில் மட்டுமே.

அதன் மூலம் கிடைத்த வாய்ப்பை வைத்து இன்று நிஜத்தில் உண்மையான வீரர்களுடன் பந்தய களத்தில் சென்று கொண்டிருக்கிறான். இதை தவறவிட்டால் மீண்டும் கிடைக்க வாய்ப்பே இல்லை. தனக்கு மற்ற எந்த வேலையும் தெரியாது. வீட்டில் தனது தம்பியும் அப்பாவை போல கால்பந்து விளையாட்டில் சிறு சிறு போட்டிகளில் வென்று ஒரு நல்ல நிலைக்கு வந்து விட்டான். இந்த நிலையில் தான் வீடு திரும்பி என்ன செய்ய முடியும் என்பதை நினைத்து பார்க்ககூட முடியாத சூழல்.

 இத்தனை இக்கட்டிலும் தன்னை அரவணைத்தே வைத்திருக்கும் தாயும், சிறு சிறு புத்திமதிகளை தவிர்த்து வேறு ஏதுமே சொல்லாத தந்தையையும் நினைத்து ஒரே வினாடி கண்களை மூட அவனது அறையில் இதே பந்தயத்தை திரையில் ஆடும் கனத்தை நினைத்து பார்க்கிறான். தனது அறையை கடந்து செல்ல முற்படும் தந்தை சில வினாடிகள் கவனித்து இப்படி கேட்பார். 

நீ மட்டும் ஏன் உனது லைனை விட்டு வெளியே சென்றே விளையாடுகிறாய்?

அனைத்து வீரர்கள் தனது வாகனங்களை அவர்களது லைனிற்குள் செல்வதில் மட்டுமே கவனமாக இருப்பார்கள். அதை நாம் பயன்படுத்தி கொள்ள வேண்டும்.

இந்த உரையாடல் நடைபெற்று கொண்டிருக்கும் கணமே பந்தய களத்தில் அவனது வாகனம் அனைத்து பாகங்களும் அப்படியே இங்கு அவனது அறையில் நாற்காலியில் விளையாடி கொண்டிருப்பவனுக்கு காரில் அமர்ந்து திரையை பார்த்து விளையாடுவதை போன்ற ஒரு CG வொர்க் வரும். அதுவரை எந்த நெருடலும் இல்லாமல் சாதாரணமாக இந்த படத்தை பார்த்து கொண்டிருக்கும் பார்வையாளனும், ஒரே நொடியில் இந்த கதைக்குள் தன்னை இழந்து விடுவான். ஒரு அட்டகாசமான யுக்தி, அதை ரொம்ப அருமையா கதைக்குள் ப்ளேஸ் பண்ணிருப்பாங்க.

டெனிக்கலா ரொம்ப மிரட்டலான படம். DONT MISS IT WITH FAMILY..!    

பார்த்ததில் மிகவும் ரசித்தது – 176. 

உணர்வுகளுக்கு அதிகம் மதிப்பளிக்க கூடிய படங்களை கொடுப்பதில் கைதேர்ந்தவர்கள். அனைத்து தொழில் நுட்பங்களும் கைவரபெற்றவர்கள்.  கதைக்கு தேவைபடாத எந்த தொழில் நுட்பங்களையும் அந்த படத்தின் விளம்பரங்களுக்காக பயன்படுத்தாதவர்கள். அதே தேவைபடும் பட்சத்தில் அதை உலகமே வியந்து பார்க்கும் வண்ணம் படைப்பதில் வல்லவர்கள். பெரும்பாலும் இவர்களுடைய ஆக்சன் பேஸ் படங்களுக்கே உலகெங்கும் மிக அதிக பார்வையாளர்களை பெற்றிருந்தாலும், உணர்வுகளை வெண்மேகங்களை போல பரிசுத்தமாக நிறுவுவதில் கெட்டிக்காரர்கள்.

 1950 வருடம் வட மற்றும் தென் கொரியர்களுக்கு இடையே கிட்டத்தட்ட மூன்று வருடங்கள் நடைபெற்ற போர் காலகட்டமே இப்படத்திற்கான களம். இதில் ஒரு குடும்பம், அதில் இளைய மகன் வலுகட்டாயமாக அப்போரில் பங்குபெற இழுத்து செல்லபட. அவனை அழைத்து வர சென்ற அண்ணனும் உடன் செல்லவேண்டிய சூழல். படம் துவங்கி கிட்டத்தட்ட இருவது நிமிடங்களுக்கு பின் வரும் இந்த காட்சிக்கு முந்தைய கணங்களே இப்படத்திற்கான  அச்சு.

அதில் இந்த குடும்பத்தினர் அவர்களுக்குள்ளான பிணைப்பு. அது இந்த கதை ரத்தம், துப்பாக்கி, உடல் அங்கங்களை இழந்து துடிக்கும் சக வீரர்களின் மரண ஓலங்கள். கூட்டம் கூட்டமாக கொல்லபடும் பொதுமக்கள், குண்டு மழை பொழியும் விமானங்கள் என அடுத்த இருவது நிமிடங்களில் கதை வேறொரு வண்ணத்திற்கு மாறினாலும் துவக்கத்தில் இவர்கள் பதித்த ஈரம் கதை நெடுக நம் மனதை அசைத்தபடியே அழைத்து செல்லும்.

இறுதி இருவது நிமிடங்கள் இந்த கதை முடிவுபெறுவதும் இந்த ஈரத்தில்தான். இடையே கிட்டத்தட்ட நூறு நிமிடங்கள் இந்த கதை பயணபடுவது போர்களத்தில் மட்டுமே. அதில் ஒரே பட்டாலியனில் சேர்ந்தே போரை எதிர்கொள்ளும் இந்த இருவருக்கிடையேயான மோதல், பிரிவு, வலி, மனக்குமுறல் என அனைத்து உணர்வுகளையும் அச்சு அசல் பிரதிபலித்த வகையில் இது தவிர்க்க இயலாத மிக முக்கிய படமாகிறது.

அதும் இன்றைய காலகட்டத்தில் கதையை துவக்கி பின்னோக்கி கதையை கொண்டுசென்ற பாணி பார்வையாளர்களை ஒரு எதிர்பார்ப்புடன் கதையுடன் பயணப்பட வைத்துள்ளது. வெறும் உணர்வுகளை பிரதானமாக கொண்ட கதை மட்டுமல்ல. கமெர்ஷியல் ரசிகர்களும் கொண்டாடி பார்க்க வேண்டிய படமிது.

முன்பே கூறியபடி (கதைக்கு தேவைப்படும் பட்சத்தில்) தொழில்நுட்பத்தில் உட்சம் தொட்டுள்ளனர்.  படம் வெளிவந்து இருவது வருடங்களுக்கு பின் இப்பொழுதும் இதன் பிரமாண்டம் நம்மை நிச்சயம் ஆச்சர்யபடுத்தும்.      

பார்த்ததில் மிகவும் ரசித்தது – 175.

ஒரு சினிமா அது உங்களுக்குள்ள நிறைய கேள்விகளை கேக்கணும். இல்ல  நீங்களா உருவகப்படுத்தி  வெச்சிருக்கும் எந்த ஒரு பிம்பத்தையும் ஒன்னு உடைக்கணும் இல்லனா அட நம்ம நெனச்சதுக்கும் உண்மைக்கும் இவ்ளோ ஒற்றுமைகள் இருக்கானு நம்மளை பெருமைபட்டுக்கவாவது செய்யணும்.  எப்படினா?

நம்ம ஒரு படம் பாக்கறோம். அந்த கதை வடஇந்தியாவோட ஏதோ ஒரு கடைகோடி கிராமத்துல நடக்குதுன்னு வெச்சிக்குவோம். நம்ம  அந்த பக்கமே போனது இல்லனாலும் அந்த வட இந்திய கிராமம் அவங்க கலாசாரம் பத்தின ஒரு பிம்பம் நம்ம மனசுக்குள்ள இருக்கும் இல்லையா. அங்க ஜனங்க இப்படி தான் இருப்பாங்க. வீடுங்க பெரும்பாலும் இந்த அமைப்புலதான் இருக்கும் அப்படினு. அது நம்ம நிறைய படங்களில் பார்த்து பழகியதால், அந்த களம் உள்ள எல்லா படங்களும் ஒரே மாதிரிதான இருக்கும். அதால அந்த படமே ரொம்ப நல்லா இருந்தாலும் அந்த களம் அதிகமா பார்த்து பழகியதால பெருசா ஆச்சர்யபடுத்தாதுதான?

உதாரணமா Udta Punjabனு ஒரு ஹிந்தி படம். பஞ்சாபை களமாக கொண்ட கதை. நம்ம பஞ்சாபை மேப்பை தவிர வேற எங்கேயும் பாக்கவே இல்லனாலும், அவங்களை பத்தின ஒரு பிம்பம் நம்ம மனசுல இப்படிபட்டவங்கனு இருக்கும்ல. அதை முழுசா அடிச்சி ஒடச்சது இந்த படம். இப்படியான படங்கள் சில நிமிடங்களிலே கதையோடு நம்மை ஒன்றவெச்சிடும்.

அப்படிதான் இந்த ஈரானை கதைக்களமாக கொண்ட பெர்சியன் மொழி படமும். அரபு நாடுங்க அப்படினா நமக்கு ஒரு பிம்பம் இருக்கும். அங்க வீடுங்க இந்த அமைப்புல இருக்கும். சாலைகள் இப்படிதான் இருக்கும். பெண்கள் மற்றும் ஆண்கள் எல்லோரும் இப்படித்தான் உடையுடுத்தி இருப்பாங்கனு. இது எல்லாமும் படம் துவங்கிய முதல் நிமிடத்திலே தகர்த்த படம்.

ஒரு பெண் தனது குழந்தையை தூங்கவைத்து கொண்டிருக்கிறாள். அவளிடம் ஒரு பரபரப்பு ஏதோ ஒரு அவசரத்தில் இருந்தாலும் அந்த குழந்தையிடம் அதை காட்டிகொள்ளாமல் அதை அயர்ந்து உறங்க சென்றதும் கதவை பூட்டிவிட்டு பரபரப்புடன் சாலையை நோக்கி விரைகிறாள். அங்கே அவளுக்கு முன்பே நிற்கும் மற்ற மீறிய ஒப்பனைகளுடன் கூடிய  பெண்களுடன் இவளும் சேர, நமக்கு இவளின் நிலை தொழில் அனைத்தும் பிடிபடுகிறது.

அந்த ஒரு இரவிலேயே இரண்டு வாடிக்கையாளர்களை முடித்து மூன்றாவது நபருக்குக்காக முழுதும் உருகுலைந்து நிற்கும் போது, இதனுடன் மீண்டும் வீடு திரும்பிட அவளின் கால்கள் தடுமாறினாலும்,  இவளின் தேவை அடுத்த நபருக்காக இவளை காத்திருக்க செய்கிறது. அடுத்த வாடிக்கையாளரும் கிடைக்க அவனிடம் பணம் உள்ளதா என்பதை உறுதிபடுத்தி கொண்டு அவனது வாகனத்தில் செல்கிறாள்.

அவனுடைய வீட்டை அடைந்ததும் ஏதோ தவறாக தெரிய அங்கிருந்து கிளம்ப முற்படுபவளை கழுத்தை நெரித்து அவன் கொல்ல, கடைசிவரை போராடுபவள் இறுதி மூச்சில் தனக்கான ஒரு ஜீவன் அங்கு உறங்கிகொண்டிருப்பதை சொல்ல முற்பட்டு பாதியிலே பிணமாகிறாள். இப்படியாக 2000-2001 ஒரு ஆண்டுக்குள் கிட்டத்தட்ட பதினாறு பெண்கள் கொல்லப்பட்ட உண்மை சம்பவத்தை அடிப்படையாக கொண்ட கதை.

ரொம்ப பிடிச்ச விஷயம் சீரியல் கில்லர் கதைனா இருக்கும் வேகமும் பரபரப்பும் படத்துல எங்கேயுமே இருக்காது. காரணம் அந்த கில்லரும் அவனது குடும்பமும் அவ்ளோ அழகு. அவனை போலவே நமக்கும் அந்த குடும்பத்தை ரொம்ப பிடிக்கும். அவனோட கேரக்டர் டிசைன் இந்த படத்துல ரொம்ப டீட்டைலா பண்ணிருக்காங்கனு சொல்றதை விட அழகா பண்ணிருக்காங்க.

பார்த்ததில் மிகவும் ரசித்தது – 174.

IL MARE 2000-ல் வந்த கொரியன் சினிமா. ஒரு பெண் கடற்கரையோர வில்லா ஒன்றில் குடியேறுவாள்.  அந்த வீட்டின் மெயில் பாக்ஸ்ல் ஒரு பழைய கடிதம் ஒன்றை கண்டெடுப்பாள். அதில் சில முக்கிய ஆவணங்கள் இருப்பதை பார்த்து, உரியவரின்  முகவரிக்கு அனுப்புவாள். நாம் எதிர்பார்த்தது போலவே நன்றி கடிதம் ஒன்று வரும். கிட்டத்தட்ட முழுபடத்தின் கதையும் கூட இதுவே. ஆனால் அதில் விசேஷம் அந்த பெண் இன்றைய காலத்திலும், அவருக்கு கடிதம் எழுதும் நபர் அதற்கு இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய காலத்திலும் இருப்பதும்.

கதைக்கு பரபரப்பு ஏற்படுத்த இந்த இரண்டு காலங்களுக்கு இடையே பயணம், அதற்கான முயற்சி இப்படியான எந்த ஆரவாரமும் இல்லாமல், வெறும் இருவருக்குமான கடித தொடர்பிலே நம்மையும் அடுத்த கடிதம் எப்பொழுது வரும் என்ற எதிர்பார்ப்புடன் பயணபடவைக்கும். டைரி எழுதும் வழக்கம் உள்ள அந்த பெண், இரண்டு வருடங்களுக்கு முன் இதே தேதியில், குறிப்பிட்ட ரயில் நிறுத்தத்தில் தனது வாக்மேனை தவறவிட்டதாக ஒரு கடிதத்தில் குறிப்பிடுவாள்.

அதற்கு பதில் கடிதம் வருகையில், அதனுடன் அந்த வாக்மேனையும் சேர்த்து அனுப்பிவைப்பான். அப்படியெனில் இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய காலத்தில் வசிக்கும் இவன், அந்த குறிப்பிட்ட தேதியில் ரயில் நிலையத்திற்கு சென்றிருக்க வேண்டும். இவன் அவளை சந்தித்து பேசினானா. அவ்வாறு பேசியிருந்தால் இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு பின்னான காலத்தில் உள்ள இவளுக்கு அவனின் ஞாபகங்கள் நிச்சயம் இருந்திருக்குமே. இப்படியான கேள்விகள் அனைத்தும் பார்வையாளர்களுக்கு தானாகவே தோன்ற ஆரமிக்கும்.

இப்படியான ஒரு காட்சிக்கே இத்தனை கேள்விகளும், ஆர்வமும் நமக்கு வருகிறதென்றால், ஒரு படம் முழுக்க இப்படியான கேள்விகளுடன், பரபரப்பும் நம்மை தொற்றிக்கொள்ள செய்தால், அவ்வாறான படமே இந்த THE CALL.

இதிலும் இயற்கை சூழ்ந்த பகுதியில் உள்ள வீட்டில் குடியேறும் ஒரு பெண். அங்குவரும் தொலைபேசி அழைப்பில் பேசும் மற்றுமொரு பெண். அவள் கிட்டத்தட்ட 20 ஆண்டுகள் பிந்தைய காலகட்டத்தில் அதே வீட்டில் வசித்து வருபவள். இந்த இரண்டு பெண்களின் தந்தைகளும் தொழில் முறையில் பழக்கம் உள்ளவர்கள். இதே 20 வருடங்களுக்கு முந்தைய காலத்தில் ஒரு முறை இவள் சிறுமியாக தன் பெற்றோருடன் இந்த வீட்டிற்கு வருகிறாள். அதே சமயம் தொலைபேசியில் இவர்கள் இருவரும் பேசிகொண்டிருக்க. தொலைபேசியில் தனது தந்தையின் குரலை கேட்டு அழுகிறாள்.

இவள் காரணம் கேட்க, உங்கள் வீட்டிற்கு வந்த சில தினங்களில்தான், வீட்டில் ஏற்பட்ட ஒரு தீ விபத்தில் தனது தந்தையை இழந்ததாக இவள் கூறுகிறாள். அவர் இறந்த அந்த குறிப்பிட்ட தினத்தில் தான் அவரை காப்பாற்றுவதாக இவள் சமாதானம் கூற. நமக்கும் சேர்த்து பரபரப்பு தொற்றிகொள்கிறது. இவள் தந்தையை அவள் காப்பாற்றினால் இந்த 20 வருடங்களில் இவளிடம் என்னென்ன மாற்றங்கள் நிகழும். முன்பே பல சிக்கல்களில் உள்ள அந்த பெண்ணால் அந்த வீட்டை விட்டு வெளியேறி இந்த பெண்ணின் தந்தையை காப்பாற்ற  முடியுமா?

அவ்வாறு இவள் காப்பாற்றினாலும், பதிலுக்கு இவளின் அனைத்து பிரச்சனைகளுக்கும் தீர்வை இவளிடம் தானே எதிர்பார்ப்பாள். இந்த காட்சியில் இருந்து இப்படி அடுக்கடுக்கான பல கேள்விகள் நமக்கு படத்தின் இறுதிவரை எழுந்தபடியே இருக்கும். அந்தந்த காட்சிகளிலே அதற்கு விடையும், அடுத்த காட்சிக்கான கேள்விகளுடனே படத்தின் இறுதி ஷாட்வரை செல்லும். NETFLIX ல் காணகிடைக்கிறது.